Siro López Lorenzo: "Cervantes era de orixe galega, pero non galego nin sanabrés de nacimiento"

O xornalista, escritor e artista plástico ferrolán disertou na Casa de Galicia en Madrid sobre a orixe de Cervantes, coincidindo cos actos conmemorativos do IV centenario da morte do universal autor do Quixote
Madrid, 21 de abril de 2016

"Cervantes era de orixe galega pero de nacemento non era nin galego nin sanabrés" dixo de forma contundente o xornalista, escritor e artista plástico ferrolán Siro López Lorenzo, na conferencia que pronunciou baixo o título "¿Cervantes galego?" na delegación da Xunta en Madrid/Casa de Galicia, coa que esta institución sumouse aos numerosos actos conmemorativos do IV centenario da morte do universal autor do Quixote, programados en toda España, nesta semana das letras, na que tamén se entrega o prestixioso premio Cervantes no Paraninfo da Universidade de Alcalá.

"Convíñanos moito programar esta conferencia precisamente nesta semana, e así o acordei con Siro hai case un ano", dixo o Coordinador de Actividades da Casa Ramón Jiménez, na presentación que fixo en nome do delegado da Xunta en Madrid e director da Casa, José Ramón Ónega, e engadiu que "coñecendo a brillante traxectoria profesional e persoal do noso invitado desta noite, calculei que dificilmente podiamos atopar a ninguén mellor que el que puidese protagonizar nosa particular celebración cervantina".

O conferenciante sinalou que "sen dúbida Cervantes foi un home singular e estraño, rodeado dun halo de misterio desde que, con vinte e un anos, cando estaba en Madrid e era discípulo do humanista López de Hoyos, tivo un enfrontamento no que deixou ferido o seu adversario, un mestre de obras que se recuperou e chegou a intendente das construcións reais. O incidente foi gravísimo. O mozo Cervantes tivo que fuxir a Italia e foi condenado en rebeldía pola institución Alcaldes de Casa e Corte".

Probablemente toda a súa vida estivo marcada por este feito e por iso "evitou ser identificado co novo protagonista do incidente, o que o levou a ocultar o seu lugar de nacemento e mesmo a mentir; o que fixo que, xa falecido e alcanzada a gloria literaria, varias cidades disputásense esa honra". Con todo o aparecer a súa partida de bautismo en Alcalá de Henares, non debería haber lugar para a discusión: "Cervantes era de orixe galega -algo que ninguén discute e aceptan toda clase de biógrafos- e que confirmou de forma incuestionable o xenealoxista lucense Manuel Julio Platero Campo, pero naceu en Alcalá de Henares".

"Con todo hai quen segue defendendo o seu nacemento en Sanabria con argumentos múltiples que van desde a afirmación de que a partida de bautismo de Cervantes está manipulada e non lle corresponde, a unha ampla selección de voces que non son propias do castelán do Século de Ouro e si da fala peculiar sanabresa". Tal é a tese do escritor César Brandariz, presente na sala e que Siro rebateu. Preto dun centenar de persoas acudiron á Casa para escoitar o relatorio, entre elas o presidente do Consello de Estado, José Manuel Romay, o escritor e poeta Vicente Araguas, e o cantautor Amancio Prada.

Siro López demostrou con distintas imaxes e un informe do profesor Miguel Romaní, titular do Departamento de Paleografía da Universidade de Santiago de Compostela, que "a partida de bautismo non está manipulada e pertence a Miguel de Cervantes". Ademais presentou un informe do filólogo galego Alejandro Pérez Gómez, no que se afirma que a totalidade das voces presentadas como sanabresas figuran no Tesoro de la lengua castellana o española, de Sebastián Covarrubias, contemporáneo de Cervantes.

En definitiva, insistiu o orador en que "Cervantes era de orixe galega pero non galego, nin sanabrés de nacemento". E engadiu con humor "gustaríame que fose galego e ainda más que fora de Ferrol, e do meu barrio. Pero, era de Alcalá". O curioso é, segundo Siro, que "a xenética galega debeu de impoñerse na personalidade artística de Cervantes, que non só escribiu co Quixote a primeira novela moderna, senón tamén a primeira creación literaria que responde a esa peculiar forma de humor que é o humorismo, que o pobo galego manifestou en refráns, cantigas e contos de tradición oral".

Departamento: Prensa

Compárteo:

Facebook Twitter

Imaxes